دیروز بعد از حدود دو ماه، دوباره همه خانواده مون دور هم جمع شدند. منتها آن طوری که باید، به دلم نچسبید. یکی دو اتفاق بچه گانه و کمی هم ضعف نفس از طرف خودم باعث شد ماجرا آن طور که دلم می خواست، بی نقص از آب در نیاید. خانمم به دلیل خستگی، صبح دیر بیدار شد و عصبی بود. وقتی عصبی می شود، متلک می گوید و پ

امشب داشتم درباره سختی های دوری رقیه از بقیه ما حرف می زدم و بحث به اینجا کشیده شد که مامان گفته بود ما هر جای دنیا هم که باشیم، اگر بداند که در امان هستیم، خیالش راحت است. دیدم اشک در صورت سارا جمع شده و بی صدا گریه می کند. خواستم بغلش کنم، اما مقاومت کرد. فکر می کنم می ترسید که نتواند جلوی گریه اش